سلام گل نرگس

سلام

السَّلامُ عَلَیٰ وَلِیِّ اللّٰهِ وَحَبِیبِهِ ، السَّلامُ عَلَیٰ خَلِیلِ اللّٰهِ وَنَجِیبِهِ ، السَّلامُ عَلَیٰ صَفِیِّ اللّٰهِ وَابْنِ صَفِیِّهِ ، السَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ الْمَظْلُومِ الشَّهِیدِ ، السَّلامُ عَلَیٰ أَسِیرِ الْکُرُباتِ وَقَتِیلِ الْعَبَرَاتِ.

سلام مولا و ارباب مهربان ما…

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

خدایا

… اَذِقْنی حَلاوَةَ المَغفِرَةِ وَ اجعَلنی طَلیقَ عَفوِکَ‌ و عَتیقَ رَحمَتِکَ.

خدایا؛ شیرینی آمرزش را به من بچشان

و مرا رها شده بخشش و آزاد شده رحمتت قرار بده.

(دعای شانزدهم صحیفه سجادیه)

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

سلام

دلم برات تنگ شده بابا….

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

کرب وبلا

سلام ارباب مهربان ما!!

تمام فکر و ذکر این روزهایمان دیدار دوباره ی حرم زیبای شماست….

بخواهید ما را…..

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

سفر کرب و بلایم. قسمت دوازدهم

به نام خداوند مهربان

رسیدم به محوطه بزرگتری که همان ایوان و صحن اصلی حرم حضرت ابوالفضل علیه السلام بود… سقفش پوشیده از شیشه ..تقریبا هوا داشت تاریک میشد، به همراه جمعیت راهی شدم به سمت ضریح مطهر… حوائج و صحبت ها را به ذهن می آوردم… وارد سالن منتهی به ضریح مطهر شدم باید به سمت چپ حرکت میکردم و بعد از آن تصویری زیبا و چشم نواز در انتظار دیدگانم بود …

شرمسار بودم فقط همین!

همیشه از این لحظه واهمه داشتم چرا که خجالت زده ارباب بودم، آخر من کجا اینجا کجا ، من با آن همه گناه و آلودگی… شاید هم اصلا جایم همین جا بود برای تطهیر، برای غفران…

اولین جمله ام به ارباب این بود: آقا جان سلام! به نیابت از بابا آمده ام ، از ماه مبارک با هم قرار گذاشته بودیم که امسال با هم زائرتان بشویم اما…

بابایم جایش خالی است، چقدر دلتنگتان بود … به نیابت از او به شما سلام میکنم …

دیگر اشک و بهت و بغض مانع از حرکت لبهایم شد انگار دیگر طاقت سخن گفتن نداشتم و دلم میخواست فقط گوش هایم بشنود، چشمانم تماشا کند و روحم صفا …

دلتنگ بودم ودلم تسکین میخواست …

و حالا بعد از سالها برای اولین بار این فرصت نصیب ام شده بود …

مشغول زیارت و نماز شدم تا موقع اذان مغرب …

چند دقیقه ای به اذان مانده بود از حرم فاصله گرفتم و برگشتم به صحن اصلی، صف های نماز آماده شده بود در میان جمعیت جایی پیدا کردم و نشستم

مشغول ذکر وتماشای در و دیوار و سقف صحن زیبای ارباب شدم…

همه چیز زیبا و در عین حال جدید بود.. دوری از خانواده و نبود دوستانم لحظه ای از ذهنم دور نمیشد… انگار همه جا با من بودند.

نماز مغرب و عشاء را اقامه کردیم بعد نماز تعدادی از خادمین موکب را دیدم و با هم آماده برگشت به موکب شدیم من فرصت زیارت حرم امام حسین علیه السلام رو پیدا نکرده بودم در اولین تشرف فقط فرصت برای زیارت ارباب قمر بنی هاشم علیه السلام نصیبم شده بودم و حالا زمان مقرر برای برگشت بود بنابراین هنوز باید به انتظار زیارت سیدالشهدا علیه السلام می ماندم در حالیکه در چند قدمی حرم ملکوتی ایشان بودم!

از آقا خداحافظی و تشکر کردم و به بیرون حرم رفتم ، بقیه خادمین و خانم دکتر در مکان قرارمان منتظر ما ایستاده بودند و با هم به موکب برگشتیم، درست متوجه آنچه در پیرامونم میگذشت نبودم همه چیز جدید و مبهم بود.

کانتینرهای مواد غذایی و اقلام فرهنگی هنوز از مرز وارد عراق نشده بودند و آشپر موکب با حداقل مواد غذایی برای شام ماکارونی آماده کرده بود که در عین سادگی بسیار لذیذ بود . این اولین غذا بر سر سفره کرم اهل بیت علیهم السلام در شهر کرب و بلا بود.

بعد از شام خانم دکتر اعلام کردند که جلسه داریم، همه جمع شدند و بار دیگر گروه های مختلف خادمین و تک تک وظایف افراد توضیح و یادآوری شد.

موکب هنوز شکل اصلی خود را نگرفته بود اما در همین ابتدا، کارهای زیادی برای انجام دادن وجود داشت ، من طبق برنامه قبلی قرار بود مسوول مهد کودک در موکب باشم.

طبق نقشه ای که برای موکب طراحی شده بود، مکان مهد در محوطه موکب در کنار محل نماز جماعت زائرین بود

دو جایگاه کوچک در کنار هم برای مهد در نظر گرفته شده بود یک قسمت برای کودکان و دیگری برای نوجوانان اما فقط داربست ها آماده بود وهنوز هیچ تزیین و دکوری فراهم نشده بود.

سراغ گوشی همراهم رفتم امکان برقراری تماس نداشتم و فقط پیامک ارسال میشد به آبجی پیام زدم که به زیارت رفته ام ،دعاگویشان هستم حالم خوب است و در موکب هستیم.

دیگر موقع استراحت شده بود.. دیروز همین موقع دراتوبوس بودیم ودر ایران و امشب در شهر کرب و بلا بودم، باورش برایم سخت بود فقط از خدا میخواستم که کمک کند قدر بدانم و درست استفاده کنم.

برای همه چیز ممنونم بـابـا * دوستت دارم

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

سفر کرب و بلایم. قسمت یازدهم

به نام خداوند مهربان

هنوز امکان ارسال پیامک و اینترنت داشتم، گوشه ای وسایلم را گذاشتم و به آبجی پیامک زدم: سلام خوبید ما رسیدیم مکان موکب، حالم خوبه به مامان سلام برسون.

برای نگار هم عکسی از سقف موکب را فرستادم، تنها نقطه ای که کامل آماده بود و بهش اطلاع دادم که رسیده ام موکب و از همین الان جایش خالی هست.

در ایران قرار گذاشته بودیم هر زمان از من خبر داشت به آبجی هم اطلاع بدهد و اگر نتوانستم مدتی از حالم بهش خبر بدهم خودش از آبجی خبر بگیرد.

خسته ی راه بودم اما تصور اینکه به زودی زیارت امام حسین علیه السلام را زیارت خواهم کرد خواب رو از چشم هایم گرفته بود.. متوجه نشدم کی خوابم برد، نیم ساعت بعد بیدار شدم و آماده ی حرکت به سوی حرم عشق..

و حالا این من بودم و دنیایی حرف و حسرت…

به نیت زیارت و نماز مغرب وضو گرفتم، لباس هایم را مرتب کردم، جانمازم، پاسپورت ، تلفن همراه و یک بطری آب را داخل کیف کوچک دوشی ام گذاشتم و همراه با بقیه راهی زیارت شدیم،،،

فقط خانم دکتر، خبر داشتند که اولین سفرم به عتبات است به بقیه افراد چیزی نگفته بودم شاید از خادم های کوچکتر خجالت می کشیدم که آنها برای چندمین بار زیارت ارباب روزیشان شده و من…

شاید هم دلم میخواست در خلوت خودم باشم… باز دلم بهانه ی خانواده و دوستانم را میگرفت… در راه که تقریبا نیم ساعتی تا حرم بود به همه چیز فکر میکردم به روزهایی که پشت سر گذاشته بودیم، به نبود بابا، به روزهای سختی که در انتظار من و خانواده ام بدون پدر هست، به زیارت و توفیق خادم ای که از دعای بابا به شکل عجیبی روزی ام شده بود… به نگار به همسنگر و بقیه دوستانم که سفرهای مشهد و راهیان با هم رفته بودیم و الان دلم میخواست فقط آنها کنارم باشند، هم شیطنت کنیم و هم صفا… واقعا صفا دراین سرزمین معنا پیدا میکرد.. چقدر در شلمچه روضه ی کربلا برایمان خوانده بودند چقدر از پشت فلس های شلمچه سمت کربلا سلام داده بودیم و حالا سالها گذشته بود نه آن دل ، دل قبلی بود نه خودم آدم قبلی بودم اما تنها چیزی که سر جایش بود عشق به ارباب بود…

سعی کردم در مسیر ذکر بگویم و حرفهایم با آقا را مرور کنم، آنهایی که التماس دعا گفته بودند، گرفتاری های اقوام و دوستان، همه چیز جلوی چشمانم و در ذهنم رژه میرفتند..

انگار فرصتی طلایی در انتظارم بود که باید به نحو احسن از آن بهره میبردم.. سعی میکردم در مسیر حواسم با صحبت اطرافیان پرت نشود و ذهنم را متمرکز کنم…

کم کم رسیدیم به خیابان های نزدیک حرم حضرت قمر بنی هاشم علیه السلام و مغازه ها خودنمایی میکردند.. رسیدیم به اولین ایستگاه بازرسی، یک اتاقک کوچک و ساده، آنچه از ایستگاه های بازرسی از حرم امام رووف علیه السلام و.. در ذهن داشتم کاملا متفاوت تر بود و جالب..

از ایستگاه که بیرون آمدم خانمها منتظر بقیه ایستاده بودند و با لبخند گفتند انتهای خیابان را نگاه کنید..

آنچه با چشانم می دیدم شبیه یک تابلو و عکس بود که همیشه از پشت شیشه تلویزیون یا تلفن همراه دیده بودم.. اما این بار خدا رو شکر واقعی بود.. گنبد زیبای حرم حضرت عباس علیه السلام خودنمایی میکرد

به یاد بابا و همه سلام دادم و از آقا تشکر کردم حالا دیگر بقیه مسیر خیلی کوتاه بود رسیدیم به ورودی حرم، خادمینی که با هم از موکب به سمت حرم راه افتاده بودیم تقریبا ده نفر بودیم یک مکان را مشخص کردیم و قرار گذاشتیم برای بعد نماز مغرب و برگشت به موکب…

کسی از میان جمعیت از من نخواست که با هم برویم و تصورشان هم این بود که راه را بلدم و البته حتما زیارت برای آنها که بار اولشان نبود ذوق و لذت بیشتر داشت و عجله داشتند برای تشرف…

از بقیه جدا شدم، کمی گیج بودم اما دلم را زدم به دریا شبیه زمانهایی که حرم امام رضا علیه السلام بودم و از این رواق به آن رواق برای خودم آزاد و سرخوش در آن خانه امن، چرخ میخوردم.. هنوز حرم رو ندیده بودم و هیچ تصوری نداشتم، سراغ یه کفشداری رفتم و کفش رو تحویل دادم شماره کفشداری و جایش را حفظ کردم برگشتم به سمت ورودی حرم، هنوز یک هفته ای مانده بود به شروع پیاده روی اربعین اما تقریبا ورودی شلوغ بود، من هم از این فرصت استفاده کردم و در ودیوارها ومردم را تماشا میکردم.. باز جای خالی مامان و بقیه حس میشد و دلتنگی و حال عجیبم رو بیشتر میکرد..

کم کم زائرین جلو میرفتند ونوبت به من رسید چند خادم در حال بارزرسی بودند چهره هایشان چقدر آشنا بود انگار در ایران بودم و آن خانمها رو قبلا دیده بودم با چند جمله ساده عربی با آنها خوش و بش کردم و گذشتم، محوطه کوچکی بود و طرح درها، پنجره ها و پرده ها متفاوت از آنچه قبلا در زیارتگاه های ایران دیده بودم، به دنبال جمعیت میرفتم شبیه کودکی که خودش را در یک پارک میبیند و فارغ از اطراف فقط دنبال گشت وگذار و لذت بردن است…. همه چیز برایم زیبا و جدید بود و گذشت زمان متفاوت از همیشه!

رسیدم به محوطه بزرگتری که همان ایوان و صحن اصلی حرم حضرت ابوالفضل علیه السلام بود… سقفش پوشیده از شیشه ..تقریبا هوا داشت تاریک میشد، رفتم به همان سمتی که مشخص بود سمت ضریح مطهر است… حوائج و صحبت ها را به ذهن می آوردم… وارد سالن منتهی به ضریح مطهر شدم باید به سمت چپ حرکت میکردم و بعد از آن تصویری زیبا و چشم نواز در انتظار دیدگانم بود… شرمسار بودم فقط همین!

برای همه چیز ممنونم بـابـا * دوستت دارم

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

بهار نیامده

سلام

بهار آمده

باز درختان از خواب زمستانی بیدار شده اند، آسمان آبی و آفتابی است، نسیمی خنک می وزد

گنجشک ها باز شروع کرده اند به پرواز و بازی، درختانِ باغچه، شکوفه و برگ داده اند

همه چیز از بهار می گوید، از عید و تازگی، از تبریک این سال که ابتدای قرنی جدید است..

با همه این اوصاف دلِ من، عیدی را حس نمی کند ، خانه را مثل هر سال آماده بهار کردیم آب و جارو زدیم، سفره هفت سین چیدیم..

اما برای من عیدی نیست انگار…

انگار تمام این کارها طبق عادت هر ساله پیش رفت ولی امسال طبق عادت به کسی تبریک نگفتم و دلم را به بهانه هایی کوچک خوش نکردم..

از دنیا متنفر شده ام.. دنیایی که قرن جدیدی به خودش می بیند برای خودش جشن میگیرد بدون آنکه حضور امام مان را داشته باشیم!

از دنیایی متنفرم که سهمِ من، غیبت امام ام شد

متنفرم از دنیایی که سهمِ من، همیشه فراق بود

فراق های کوچک و بزرگ، فراق های کهنه و تازه، فراق های هر روزه و هر ثانیه..

از خودم متنفرم که عادت کرده ام به این فراق ها… آنقدر آن را تجربه کرده ام که جان سخت شده ام

آنقدر که توانسته ام برایش مرهم بگذارم به تنهایی بدون آنکه کسی بفهمد!

انگار نه انگار اتفاقی بد افتاده…

متنفر از این همه حماقت

متنفر از این تحمل و صبر احمقانه

نه عاشق بودم نه فارغ..

اگر عاشق بودم در اولین لحظه فراق من نیز قالب تهی میکردم حتی با تصورش، اما هنوز من دارم نفس می کشم . . .

اگر فارغ بودم که نباید درد فراق آزارم میداد

خسته ام از این بلاتکلیفی ها

دنیا از تو متنفرم که اهالی ات را مشغول خود کرده ای تا حدی که نفهمند عاشق اند یا فارغ

از تو متنفرم بعد این همه سال غربت و غیبت،،، باز برای خودت جشن بهار میگیری!؟

مگر به خودت افتخار میکنی!؟

حقیتا دلم بهار میخواهد!!

بهاری حقیقی!!

خسته ام از این همه دوری، دوری دلها ،نگاه ها، کلام ها..

این فاصله های کوچک وبزرک سخت آزارم میدهد…

خسته ام از این همه حسرت

حسرت آنچه از زمانی که خود را شناخته ام داشته ام

حسرت زندگی در زمان حیات و حضور امام در بین مردم

حسرت زندگی در کنار مردمانی که دل شان به دلت گره خورده!

دنیا! ما مردمان زمان پیشرفت و تکنولوژی هستیم مردمانی که درد را بیشتر میفهمند…

آزارها بیشتر بر تنشان شکنجه است!

دنیا! چرا مرگ خود را آرزو نمی کنی؟!

خسته نشده ای از این همه ظلم وتباهی!؟

دنیا! خسته نیستی از این همه دروغی که میشنوی!؟

کسی تو را دوست ندارد کسی چنین دنیایی رو دوست ندراد…

دل بکن از آنهایی که با تو همدل نیستند… میدانم راحت نیست اما شدنی است!

نمیشود همه ی دلها را همراه کرد… بعضی دلها آنقدر مشغول تو هستند که …. اصلا من چه میگویم ..

بعضی از مسافرینت انگار هرگز محبتی نچشیده اند که بتوانی در مورد همدلی برایشان بگویی…

دنیا! حتی ظالمان نیز از تو خسته اند… خسته اند از ظلم های تکراری و پوچ اما چون گمراه هستند چاره ای جزء تکرار ندارند!

دلم دیگر تو را نمیخواهد اما این به آن معنی نیست که نا امید بشوم

سالهاست که صبر کرده ام دردها را، بی محبتی ها را، فراق ها را، همه را صبر کرده ام

سکوت کرده ام و گفتم دنیا میگذرد!

اما من دیگر مثل همیشه پر توان نیستم، تحملم اندک شده!

خدایا! قبل از آنکه برای همیشه تمام بشوم… نگاهی کن به دل هایمان به غربت ما به این همه درد و تنهایی!!

خدایا کافی است ، بقیه ی این دنیای پر محنت و رنج را به خاطر بندگان صالح و خوبت بر همه ی ما ببخش! آمین

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

سردار دلها

سلام فرمانده!

سلام حاج قاسم عزیز

سلام پدر مهربان ما!

شاکرم برای زیستن در زمانه ای که روزگارش چنین مردانی را به خود می بیند،

زمانه ای که به سختی باید مردانی را بیابی که از خود و دلبستگی هایشان میگذرند برای آسایش دیگران…

روزگاری که هر کس به دنبال منفعت خود است و گاه برادر به برادر رحم ندارد

اما ای مرد خدا! نه ایران نه تشیع بلکه عالم ، در نگاه تو، خانه ات بود و حتی عزیز تر از عزیزانت….

آرام و قرار نداشتی برای آرام و قرار دادن به دلها و زندگی هایمان…

شاکرم….

و باز خداوند مهربان را شاکرم که توفیق شد

در مراسم تشییعت در تهران در میان آن انبوه جمعیت، در آن یوم الله، قطره ای از آن دریای بی کرانِ از عشق و حضور باشم..

شاکرم نه فقط برای اینکه حضور در آن مراسم نزد خداوندمهربان اجر داشت،

نه از آن جهت که اندکی، قدردانی از تمام رنج و مشقت هایت برایمان بود، نه !

شاکرم که آن لحظه ی معنوی عجیب و بزرگ را چشیدم.. حس و تجربه ای که حتی الان که درباره اش مینویسم، تنم را به لرزه در می آرود..

حس عجیبی بود لحظه ای که حضرت آقا با بغض و اشک کلمات را ادا میکردند در نماز…

حسی که آرزو داشتم کاش همه ی دوستداران حاج قاسم آن لحظه بودند وتجربه میکردند..

در آن انبوه جمعیت که چیزی شبیه به ایام حج در بیت الحرام شده بود…

حسی که در اربعین و در بارگاه ائمه معصوم علیهم السلام آن را اینگونه درک نکرده بودم..

نمیدانم چه بگویم که از وصفش عاجزم… فقط لحظه ای و به قدری اندک ، مولا و امام زمان مان علیه السلام را حس کردم!

حضور ایشان در تمام آن مکان وسیع… در میان آن همه اشک وغم و ناله و دلتنگی …

نمیدانم خوشحال بودم تا دچار بهت و شگفتی شده بودم هر چه بود حس معنوی عجیبی بود که انگار فراتر از گنجایش قلب و روحم بود…

انگار همه ی آن جمعیت در لحظه اقامه نماز توسط حضرت آقا

در آغوش و تحت نگاه ویژه ، مولایمان امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف بودیم…

ناخودآگاه ظهور و حضور حضرت را مسئلت کردم…

انگار ندایی به من میگفت: دنیا در چند قدمی ظهور است و آیا تو آماده ای !؟

خدایا ! بخواه …..

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.